Crohn’s disease ang lumitaw na sakit ko sa resulta ng biopsy. Hindi kilala sa atin sa Asya ang sakit na Crohn’s, sa Isteyts at sa Europa madaming may sakit na ganito. May pagkakahawig ang sakit na ito sa Tuberkolosis ng bituka at medyo mahirap daw ipagkaiba ayon sa aking mga doktor. Nung na-ospital ako, Tuberkolosis sa bituka ang ginamot sa akin at pinainom ako ng gamot sa TB sa loob ng isang taon maliban pa sa mga antibiotics na iniinom at isinasaksak sa akin noong naospital ako

Bago ang sakit ng tyan, nag-chills ako ng ilang araw, pero hindi namin alam kung konektado ito. Nagpunta kami sa isang ospital dito sa Singapore para magpatingin sa isang GP, Gastro-Enteritis daw sabi ng doktor. Binigyan na naman ako ng antibiotics para gamutin ito. Nung nasa ospital, naisipan ni Sheila na ituloy na namin patignan sa isang Espesyalista sa Tyan ang resulta ng biopsy ko sa Crohn’s para makasigurado. Noong araw din na yun, binigyan agad ako ng gamot ng doktor na makakatulong sa sakit ko, anim na tableta ng Pentasa sa isang araw.

Natatakot din ako magpatingin nung una dahil nung nagbasa ako ng mga artikulo ukol sa sakit na ito sa internet, ang madalas na ginagamit na gamot ay steroids. Natatakot lang ako sa mga masamang epekto na maidudulot nito kapag inumpisahan agad ako gamutin. Ang problema pa dito eh pag nagka-TB o may TB ang uminom nito ay lalong lalala ito dahil ang steroids ay isang immuno-suppressant na gamot (pinipigilan nya ang iyong katawan na lumaban sa mga sakit).

Noong mga unang linggo ng gamutan, maganda ang responde ng aking katawan sa gamot. Lumakas ang gana kong kumain at naramdaman kong lumalakas ako! Ngunit noong ikalawang linggo na ng gamutan, sumakit na naman ang aking tyan. Bumalik agad kami sa doktor nung hindi nawawala ang sakit na nararamdaman ko. Sinabi agad sa akin ng doktor na kailangan nyang silipin ang aking tyan, pinamili nya ako sa dalawang klaseng paraan, ang “Nasal Scope” at “Endoscopy”. Kapag “Nasal Scope” daw ang pinili ko, di ako kailangan patulugin, at noong araw din daw na yun eh pwede nya agad itong gawin. Kapag naman “Endoscopy”, papatulugin ako, pero sa kinabukasan ng umaga pa nya pwedeng gawin ang procedure na ito. Ang suhestyon ng doktor, “Nasal Scope”, mas mura kasi ito (SGD 450.00. Mura? ) at agad nya itong magagawa. Ipinakita pa nga ng doctor sa akin ang litrato ng isang babae na ginagamitan ng “Nasal Scope”, may nakapasok na tubo sa ilong nito at parang komportableng komportable sya habang dumadaan sa procedure. Ang “Endoscopy”, mas mahal sya (SGD 650) dahil gagawin ang procedure sa kwarto ng Day-Surgery. Hmmmmm, ano sa tingin nyo pinili ko

Nung nakita ko na sa ilong pinapasok ang tubo at gising ako, sabi ko kay Sheila, “Hon-hon, sa Endoscopy na lang tayo.” Sa totoo lang, di ako takot sa kahit anong procedure na ginagawa sa akin. Katunayan:

• Noong naoperahan ako sa naipit kong daliri na pinalagyan ng dahon ng “Katakataka” ni Aling Becky kaya nabulok eh gising ako.
• Noong tinanggal ang aking appendix. Hindi ako naiyak dahil sa sakit, naiyak ako dahil ayaw ako bigyan ng tubig ng mga nurse Kailangan ko daw kasi mautot pagkatapos ng operasyon bago uminom ng liquid
• Madaming endoscopy na akong nadaanan, mga pito at mga dalawa dun eh gising ako.
• Noong kinuhanan ako ng biopsy sa tyan sa pamamagitan ng isang mahaba at malaking karayom eh gising ako.

Parang di kasi ako mapalagay na may ipapasok sa ilong ko na gising ako kahit na nga ba malaki butas ng ilong ko Nakita yata ng doktor na nagdadalawang isip ako, sabi nya sa akin, magisip daw muna kami at sabihin na lang namin sa nars nya kung ano gusto namin. Nung nasa labas na kami ng klinika, malamang na sa loob ko na “Endoscopy” ang gusto ko, nalalakihan lang ako sa pagkakaiba ng presyo (SGD 200), malaki yan!

Lumapit sa amin ang nars, buti na lang Filipina. Nagtanong ako sa kanya, “Francisca, di ba pwede sa bibig ko na lang ipasok ang tubo pag Nasal Scope?”, sabi nya, “Pwede Sir, yung kaninang umaga po sa bibig pinasok.”. Hindi ko maipaliwanag ang luwag ng pakiramdam ko nung nalaman ko na pwede naman pala sa bibig. Sabi ko agad sa kanya, “Sige, Nasal Scope na kami ngayon!”.

Mga ala-una nang inumpisahan gawin sa akin ang procedure. Gising ako, habang ipinapasok ang tubo sa aking tyan, nasa loob din si Sheila ng kwarto. Ipinapakita sa amin ng doktor sa isang TV screen ang loob ng aking ngala-ngala, tyan at maliit na bituka ko. Wala akong problema sa ngala-ngala at sa maliit na bituka ayon sa nakita nya, pero pulang pula ang loob ng aking tyan. Kailangan daw ako bigyan ulit ng gamot para dito.

…

Para maaliw -aliw nag-aral na lang ako ng bagong programming language. Nakita ko kasi sa discussions sa Nokia Forum na isa sa pinakamadaling language sa paggawa ng application sa mobile eh ang “Python for Symbian” o ”pyS60″. Makalipas ang tatlong araw ng pag-aaral, gumawa ako ng isang simpleng laro para sa Series 60 v3 na phones.

Di nyo siguro alam, mahilig kami maglaro ng trivia o word games ng asawa ko, kaya para sa kanya ginawa ko ang “pyTrivia”

Download PyTrivia

Pastor ang aking ama at Diakonesa/Guro naman ang aking ina. Tatlo kaming magkakapatid. Ang bunso na si Bless ay nag-aaral sa Baguio ng Masteral sa Special Education (di pa daw kasi sya nagsawa sa mga kapatid nyang “Special Children”, namimiss nya siguro kami…he he he ), ang sumunod naman sa akin na si Dave ay sa Cabanatuan nagtatrabaho kasama ang kanyang asawa na si Arlene at nandito naman kami ng asawa kong si Sheila sa bansa ng mga Anti at mga Ankol.

Idolo ko ang aking mga magulang, lalo na sa pagpapalaki sa amin. Planado ang pagkakasunod-sunod naming magkakapatid, halos tig-aapat na taon ang pagitan ng bawat isa para hindi daw sila mahirapan lalo na pagtungtong namin sa Kolehiyo. Hindi naman kami ganoong kahirap, pero mahirap maging pamilya ng isang Pastor. Ganun pa man, masaya naman ang aming pamilya, di kami umabot sa panahon na wala na kaming kakainin sapagkat palaging may mga pagpapala na dumadating sa amin. Naalala ko tuloy noong nasungan kami ng bahay sa Calumpit, ang mga suot lamang namin na damit ang natira sa amin, pero noong araw din na ‘yon ay nagdatingan ang mga tulong galing sa mga miyembro ng simbahan, kapit-bahay at mga kaibigan.  Sa Muzon naman madalas ay may ulam kami na galing sa mga miyembro ng simbahan, ito yata ang lugar na halos araw araw ay may handaan. Sa Cabanatuan, hindi kami nawawalan ng bigas. Mauubusan siguro kami ng ulam pero hindi ng bigas. Lagi akong kinakantyawan dati ng aking mga kaibigan, bakit daw ang lakas kong kumain ng kanin at ang hina ko daw kumain ng ulam. Nakasanayan ko na kasi siguro, hindi naman sa kokonti ang aming ulam kundi napakadami palagi ng kanin sa bahay namin.

Siguro nagtataka kayo kasi ang dami ko nang nabanggit na lugar na aming pinanggalingan. Ganyan kasi ang buhay ng pamilya ng Pastor, palipat lipat ng destino. Tubong Nueva Ecija ang aking mga magulang, taga-Talabutab Norte ang ama ko at taga -Macatbong naman ang aking ina, pareho silang mga Ilokano. Ako naman ay ipanganak sa Guiguinto sa Bulacan, pagkatapos ng isang taon ay nalipat kami sa Malolos. Di ko na matandaan kung ilang taon kami doon pero pagkatapos sa Malolos ay napunta kami sa Calumpit. Sa Calumpit ako nag-aral ng Elementarya, dito din ipinanganak si Dave at si Bless. Noong aapak na ako sa ika-apat na baitang ay nalipat kami sa Muzon sa Malabon. Matapos ang limang taon ay nabalik kami muli sa Cabanatuan sa Nueva Ecija. Mahirap sa aming tatlong magkakapatid ang paglipat-lipat lalo na sa pag-aaral, pero masaya. Madami kaming naging mga kaibigan at nasanay kaming makisalamuha sa iba’t ibang uri ng tao. Malaking bagay ito sa aming paglaki (di nga pala kami lumaki, he he he ) pagtanda dahil nagagamit namin ito sa aming pag-aaral at sa pag-tatrabaho. 

Di man kami mayaman ay ipinaparanas lagi sa amin ng aming mga magulang ang magandang buhay. Kapag Pasko, di nalilimutan ng aming mga magulang na bilhan kami ng bagong damit. Tuwang tuwa kami kasi iyon ang panahon na kami ang pipili ng gusto naming damit. Naalala ko pa nung nasa ika-anim na baitang ako, ang tatak ng sapatos kong pamasko ay “U.S. Gear” (ito ang local version ng “L.A. Gear“), ang damit ko ay “Top 40″  at “Acid Wash”  ang pantalon ko! (Wow, japorms! he he he )  Katabi pa namin matulog kapag bisperas ng Pasko ang mga damit namin! 

Isa sa mga pinakahahangaan kong ugali ng aking mga magulang ay ang kanilang pagiging matulungin. Noong nasa Cabanatuan pa kami, halos araw-araw ay may mga taong pumupunta sa bahay upang humingi ng tulong. Hindi naman sila nabibigo, sapagkat handang tumulong lagi ang aking mga magulang kahit sa maliit na paraan. Hindi kami nawawalan ng ihahanda sa mga bisita, laging may nakahanda ang ina kong biskwit, kape at juice para sa mga dumadalaw. Kapag dumadating ang mga bisita sa panahon ng agahan, tanghalian o hapunan na wala kaming masyadong ulam, nagbubukas na lamang sila ng pandagdag na de-lata, sigurado naman na hindi mauubusan ng kanin para sa kanila. Naging Superintendente kasi ng Distrito ang aking ama sa probinsya ng Nueva Ecija, sya ang namamahala dati ng higit sa limampung simbahan ng Metodista sa kalahati ng probinsya. Akala yata ng iba ay mayaman na kami dahil sa puwestong iniatas sa aking ama, pero sa totoo lang, dito namin naranasan ang panahon na ilang buwan hindi sumasahod ang aking ama. Di nga namin alam na magkakapatid kung paano kami naipagtaguyod ng aming mga magulang noong mga panahon na iyon. Nasa Kolehiyo kasi ako at malapit na ding tumuntong ng Kolehiyo si Dave.  Gayun pa man, napagtagumpayan ng aming pamilya ang mga panahon na iyon, naniniwala akong ibinabalik lamang ng Dios sa aking mga magulang ang mga pagpapala dulot ng kanilang kabutihan. 

Ngayon, may kanya-kanya na kaming trabahong magkakapatid. Kung ano at nasaan man kami ngayon, ay dahil ito sa pagtataguyod at pagpapalaki sa amin ng aming mga magulang. Lumaki kaming may takot sa Dios. Utang namin lahat ito sa kanila.

Maligayang anibersaryo Daddy at Mommy! Maraming maraming salamat sa lahat ng paghihirap na pinilit nyong pagtagumpayan para amin. Mahal na mahal namin kayo

Bumalik tuloy sa alaala ko yung mga laro namin nung bata pa ako. Noong nasa Calumpit pa kami, ang mga naalala kong madalas na kalaro ay ang magkakapatid na sila Ate Leslie, Aleila, Adrian at ang pinsan nila na si Butsokoy. Sila ang pinakamalapit naming kapit-bahay. Naglalaro kami dati ng bahay-bahayan, may maliit na bahay kami na gawa sa adobe na pinagpatong-patong at ang bubong namin ay isang malaking takip ng tanke ng tubig (gumagamit din kami dati ng dahon ng buko, kaya lang ay nababasa kasi kami kapag umuulan). Kumpleto din kami sa gamit, naglulutu-lutuan pa kami gamit ang mga dahon-dahon at mga damong nasa paligid at minsan naman ay kumukuha kami ng bigas sa bahay para isaing.

Minsan naglalaro din kami ng taguan, lalo na kapag kabilugan ng buwan. Madalas hirap na hirap ang taya na hanapin kami, kasi sa loob ng bahay namin kami nagtatago, sa ilalim ng mesa, sa likod ng pinto at minsan ay sa loob pa ng aparador. May laro pa kami na tinatawag na Moro-moro, ito yung laro na may dalawang grupo tapos merong base. Kapag na-out nila yung nasa kabilang team ay hahawak ito sa base ng kalaban nila at hindi ulit makakatakbo o makaka-out hanggang di sila naaabot o nahahawakan ng kanilang mga kasama.   Ang objective ng bawat isa ay habulin ang nasa kabilang team hanggang ma-out nila ang lahat ng kalaban.

Kapag kaming mga lalaki naman ang naglalaro, madalas ay barilan ang laro namin o kaya ay tau-tauhan. Malaki ang laruan namin noon, madaming puno na pwede mong pagtaguan. Kapag barilan, talagang para kaming mga sundalo na naghuhukay pa para sa mga patibong at naglalagay ng mga tali sa puno na tinatakpan ng mga damo damo para hindi makita ng kalaban. Kahit mainit ang araw o umulan man, tuloy lang kami ng laro.

Ang saya talaga nung bata tayo no? Wala tayong ibang iniisip, laro at aral lang ang buhay natin. Ang sarap talagang maging bata

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™